Tante Madleine

‘t Is jammer dat ze dood is, mijn tante Madleine

Ze weunde in Brussel op ‘t derde verdiep

Ze was late getrouwd en z’ had een klein hondje

Maar verder geen kinders tot heur groot verdriet

Gevlucht als ze jong was uit het dorp aan de Leie

Der zijn van heur charmes verhalen bekend

Maar pasters en paters dicteerden de zeden

Bekrompen en te nauwe voor heur temperament

Ze wist heure weg in Rome en Venetië

Surtout naar Paris is ze gevoyageerd

Te vele gesnoept om lange te leven

Oh, mijn suikertant altijd zoet geparfurmeerd

Oh, pak mie mee naar die schone stede

Die fonkelt van ‘t licht tot diep in de nacht

Ver weg van hier, van boeren en peerden

In stank en zweet zijn w’ hier grootgebracht

Ik ken je nog goed, mijn tante Madleine

En ‘k weet je nog weunen op je derde verdiep

En is er geen kind dat om joen zit te treuren

Toch ik en mijn liedje, met een vreemd stil verdriet