Ine Kati Laika

Τετάρτη βράδυ σιγοβρέχει μοναξιές
Τσιγάρο ο πόνος και τραβάω ρουφηξιές
Παραπονιέται στα ηχεία η μουσικήΠαραίσθησή μου... φανερώνεσαι κι εκεί
Αν με αγάπησες λιγάκι καταβάθος
Εμφανίσου μια φορά πραγματικά
Το τέλος τ′ άντεξα, αλλά δεν είμαι βράχος
Και δακρύζω πού και πού και με λαϊκά
Είναι κάτι λαϊκά με κάτι στίχους
Που μου καίνε την καρδιά, ραγίζουν τοίχους
Λέξη λέξη σου 'χουν πει παράπονά μου
Που επέλεξες να ζήσεις μακριά μου
Είναι κάτι λαϊκά που πετυχαίνω
Σε σταθμούς του ραδιοφώνου και πεθαίνω
Και με πιάνει ξαφνικά μια στενοχώρια
Λες και γράφτηκαν για μας που ζούμε χώρια
Είναι κάτι Λαϊκά...
Μοναστηράκι, Αναφιώτικα μετά
Ανάβει η θλίψη μες στα φώτα τα σβηστά
Κι αφού στ′ αλήθεια δε σ' αγγίζω στο κορμί
Σκορπίζω στάχτη... στου αέρα την ορμή
Αν δε μ' αγάπησες με τα μηδαμινά μου
Ούτε γεια σου, να μην πούμε τελικά
Τ′ ανομολόγητα βαθιά αισθήματά μου
Με τραγούδια θα στα λέω λαϊκά
Είναι κάτι λαϊκά με κάτι στίχους
Που μου καίνε την καρδιά, ραγίζουν τοίχους
Λέξη λέξη σου ′χουν πει παράπονά μου
Που επέλεξες να ζήσεις μακριά μου
Είναι κάτι λαϊκά που πετυχαίνω
Σε σταθμούς του ραδιοφώνου και πεθαίνω
Και με πιάνει ξαφνικά μια στενοχώρια
Λες και γράφτηκαν για μας που ζούμε χώρια
Είναι κάτι λαϊκά...
Είναι κάτι λαϊκά με κάτι στίχους
Που μου καίνε την καρδιά, ραγίζουν τοίχους
Λέξη λέξη σου 'χουν πει παράπονά μου
Που επέλεξες να ζήσεις μακριά μου
Είναι κάτι λαϊκά που πετυχαίνω
Σε σταθμούς του ραδιοφώνου και πεθαίνω
Και με πιάνει ξαφνικά μια στενοχώρια
Λες και γράφτηκαν για μας που ζούμε χώρια
Είναι κάτι λαϊκά...