Den Me Niazi

Μια ζωή θυσίαζα την αγάπη στη λογική
Μια ζωή
Αυτοί που σαν φίλοι συστήνοντανΜου έλεγαν τι είναι σωστό
Κι έτσι εγώ
Δεν έμαθα τι είναι κακό
Για εμπειρίες
Στις αμαρτίες
Τώρα ψάχνω κι ας καώ

Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτης
Και μη γίνεσαι ψεύτης
Το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει αν μας δουν
Γιατί σ′ όσους χρωστώ έχω δώσει
Κι όσοι μ' έχουν πληγώσει
Με συνείδηση ήσυχη ζουν

Μια ζωή εξαίρεση στους κανόνες δεν είχα βρει
Μα η ζωή
Που τώρα μπροστά μου ανοίγεται
Δε θα ′ναι ίδια ζωή
Επειδή αισθάνομαι πιο δυνατή
Και με θυσίες
Στις εμπειρίες θέλω τώρα να χαθώ

Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτης
Και μη γίνεσαι ψεύτης
Το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει αν μας δουν
Γιατί σ' όσους χρωστώ έχω δώσει
Κι όσοι μ' έχουν πληγώσει
Με συνείδηση ήσυχη ζουν

Δε με νοιάζει αν σε δουν
Το πρωί που θα φύγεις σαν κλέφτης
Και μη γίνεσαι ψεύτης
Το ξέρουν πως μένεις αλλού
Δε με νοιάζει που κοιτούν
Για να δουν αν στο σπίτι είμαι μόνη
Η ζωή δε σηκώνει
Περισσότερους συμβιβασμούς

Δε με νοιάζει που ρωτούν
Για να μάθουνε το παρελθόν σου
Για χατήρι δικό σου πολεμάω κι αυτοί απορούν
Δε με νοιάζει που μιλούν
Και προβλέπουν για μας δυστυχίες
Ατυχείς συγκυρίες
Που θα γίνουν αρχή του κακού